Menu

Ontslag op staande voet

Een aanvraag voor een ontslag bij het UWV kan achterwege blijven wanneer er sprake is van een dringende reden, een reden voor ontslag op staande voet. Dit ontslag op staande voet moet ‘onverwijld’ (per direct) worden medegedeeld aan de werknemer. Kortom: is er sprake van een dringende reden, dan kan iemand ontslag op staande voet krijgen en moet hem dit per direct worden medegedeeld.

Wat is een dringende reden voor ontslag op staande voet?

De wet geeft ook aan welke zaken een dringende reden voor ontslag op staande voet kunnen inhouden. Let op: het betreft redenen die ontslag op staande voet ‘kunnen’ inhouden. Dat houdt in dat deze redenen niet altijd inhouden dat er ontslag op staande voet mag worden gegeven, maar dat dat wel meestal het geval is.

Welke redenen betreft het?

  • Het gaat om het misleiden van de werkgever tijdens het sluiten van de arbeidsovereenkomst,
  • het ondanks waarschuwing dronken zijn,
  • het plegen van misdrijven als diefstal, bedrog of verduistering,
  • het mishandelen, beledigen of bedreigen van de werkgever of zijn familie,
  • het proberen te verleiden van medewerknemers of de werkgever,
  • het ernstig gevaar veroorzaken voor goederen of personen,
  • het weigeren te voldoen aan redelijke bevelen,
  • het grovelijk veronachtzamen van de plichten van de arbeidsovereenkomst en het door opzet of roekeloosheid ongeschikt worden voor de arbeid.

De werkgever moet echt een zwaarwegende reden hebben wil hij kunnen overgaan tot ontslag op staande voet. Er kan ook een beroep gedaan worden op het zogenaamde ‘vangnet’. Onder het vangnet valt het volgende: ‘daden, eigenschappen of gedragingen van de werknemer, die ten gevolge hebben dat van de werkgever redelijkerwijze niet kan gevergd worden de arbeidsovereenkomst te laten voortduren.’

Gevolgen

De gevolgen van een ontslag op staande voet dat niet wordt aangevochten zijn tweeledig.

Allereerst zal de werknemer uiteraard zijn baan per direct kwijt zijn en zal hij dus ook géén salaris meer ontvangen, immers: geen arbeid, geen loon. Hij zal dus een beroep moeten doen op de sociale zekerheid. Dat is ook direct het tweede punt: een WW-uitkering zal meestal niet worden toegekend, aangezien het UWV het ontslag op staande voet meestal als ‘verwijtbaar werkloos’ ziet en bij ‘verwijtbare werkloosheid’ geen WW-uitkering wordt gegeven.

Aanvechten

De werknemer dient te beeijzen dat er geen dringende reden aanwezig was of het ontslag op staande voet niet onverwijld is gegeven, dan was er dus ook geen ontslag op staande voet mogelijk. In dat geval had voor ontslag gewoon de weg van de ontslagvergunning via het UWV bewandeld moeten worden (of, als alternatief: had ontslag moeten plaatsvinden via een ontbinding bij de kantonrechter). De ontslagvergunning is niet aangevraagd, dus is het ontslag vernietigbaar. De werknemer is dan nog steeds in dienst en de werkgever moet hem dus ook het loon uitbetalen van de afgelopen periode, zelfs als hij niet heeft gewerkt. Doordat gerechtelijke procedures slepend zijn kan dat vaak loon van één of meerdere jaren betekenen.

Om dat te voorkomen, zorgen werkgevers er na een ontslag op staande voet vaak voor dat ze alsnog bij de rechtbank om ontbinding ‘voor zover vereist’ vragen of bij het UWV een ‘ontslagverzoek voor zover vereist’ vragen. Dan ontbindt de rechtbank de arbeidsovereenkomst alsnog, of geeft het UWV alsnog een ontslagvergunning af voor het geval de werknemer kan aantonen dat het ontslag op staande voet niet rechtsgeldig is.

Het is als werknemer altijd verstandig om de werkgever te kennen te geven dat u beschikbaar bent voor arbeid. Doet u dat niet, dan kan de werkgever achteraf stellen dat u niet beschikbaar was voor arbeid en dus het principe ‘geen arbeid, geen loon’ geldt, wanneer blijkt dat het ontslag op staande voet onterecht is gegeven.